نقش روابط عمومی و حیطه فعالیت آن بر هیچکس پوشیده نیست. در دنیای پیچیده ی امروز، که روابط عمومی ها برای تاثیرگذاری بر افکار عمومی و جذب مخاطب باهم در رقابت هستند، برخی مسئولین روابط عمومی به معضلی برای ادارات دولتی تبدیل شده اند و با انجام کارهای نمایشی و فراری دادن مخاطبین یک مجموعه، بزرگترین ضربات را به پیکره ی ادارات دولتی می زنند.
آنچه این روزها بیشتر به چشم میخورد، برگزاری دورههای آموزشی حضوری و وبیناری در خصوص اهمیت روابط عمومی و شیوه های جدید اطلاع رسانی و خبرنویسی است، غافل از اینکه بزرگترین معضل رسانهها و روابط عمومی ها، نداشتن مخاطب است.
کار به جایی رسیده که اصلی ترین فعالیت برخی روابط عمومی ها، پررنگ کردن جلسات داخلی در کانال های درون سازمانی است، یعنی در واقع اخبار فعالیت همکاران، به نقل از رئیس یا مدیر به اطلاع همکاران می رسد و این در حالی است که وظیفه اصلی روابط عمومی، انعکاس فعالیت های یک سازمان به جامعه و افکار عمومی است.
بدون تردید اگر شما در مهمترین رسانه دنیا با کلی امکانات هم خبر تهیه کنید ولی مخاطبی نداشته باشید، انتشار اخبار شما، کمترین تاثیری در جامعه نخواهید داشت.
متأسفانه برخی دوستان از یک جلسه معمولی ۵۰ قطعه عکس منتشر می کنند، غافل از اینکه با این کار فقط انگشتان مخاطب را برای رد کردن اخبار خسته می کنند. چرا که مخاطب به دنبال خروجی جلسات است نه عکس های پروفایلی.
شکی نیست که همین انگشتان و نگاه خسته از کنار اخبار مهم آن اداره هم به راحتی می گذرند چون روابط عمومی آن اداره آنقدر گفته و نوشته، که همه را بی تفاوت و خسته کرده است.
روابط عمومی یک اداره بعنوان زبان گویای آن مجموعه باید مصداق آن ضرب المثل معروف باشد که کم گوی و گزیده گوی…
روابط عمومی لازم نیست همیشه خبر منتشر کند، بلکه گاهی لازم است سکوت کند و به مخاطبین فرصت قضاوت و تفکر بدهد.
برخی دوستان خواسته یا ناخواسته تمام اخبار را به نام رئیس منتشر می کنند، که این موضوع بزرگترین خیانت به کل آن مجموعه است.
شاید این نوع عملکرد در کوتاه مدت خوشایند برخی افراد باشد، اما در نهایت بزرگترین ضربه را به رئیس و آن مجموعه خواهد زد، چراکه بعد از مدتی ، رئیس را مجبور خواهد کرد پاسخگوی تمام کمبودها و کاستی های آن مجموعه باشد و در نتیجه این عملکرد اشتباه، رئیس به سیبل اصلی دشمنان آن مجموعه بدل خواهد شد.
از طرفی مدیرانی که عملکردشان فقط از زبان رئیس بیان می شود بی انگیزه و به دشمنان او بدل خواهند شد و به همین دلیل روابط عمومی که باید پل ارتباطی رئیس و همکاران باشد، به عامل اصلی ایجاد دشمنی و تفرقه در آن مجموعه تبدیل خواهد شد.
اینجاست که آگاهی مدیران نسبت به عملکرد روابط عمومیها می تواند هم موفقیت مجموعه را تضمین کند و هم خطرات و حواشی را از سازمان دورکند.
لذا توجه ویژه به روابط عمومی به عنوان نهادی که می تواند به صورت نظام مند، برنامه ریزی شده و سنجیده در جهت تقویت تعامل و تفاهم بین بخش های مختلف یک مجموعه عمل کند، بسیار حائز اهمیت است.
مهندس سید ایرج پناهی-مشاور رسانه ای سازمان نظام مهندسی کشاورزی و منابع طبیعی استان کرمانشاه
ثبت دیدگاه